Gasthuis Millingen bouwt aan team van de toekomst
Gasthuis Millingen
Gasthuis Millingen is de vijfde proeftuin binnen Teams van de Toekomst. Samen met medewerkers onderzoekt het Gasthuis hoe het ook in de komende jaren goede zorg kan blijven bieden in de sterk vergrijzende regio. Daarbij richt het zich onder meer op ruimte voor verschillende talenten en samenwerking met naasten.
Net als veel collega-instellingen kampt ook Gasthuis Millingen met de uitdaging om de roosters rond te krijgen. Het lijkt steeds lastiger te worden om goede medewerkers te vinden. Door de ligging trekt het kleine verpleeghuis minder makkelijk mensen van buiten de regio aan. Bovendien is de vergrijzing in Millingen aan de Rijn hoger dan elders in het land. Dat was voor het MT aanleiding om aansluiting te zoeken bij het project Teams van de Toekomst. Laura Smeets (bestuurder): “We waren al begonnen met het werken met andersgeschoolden. Dat doen we goed. Daar ziet iedereen de meerwaarde van – zowel de medewerkers die andersgeschoold zijn als de medewerkers die zorggeschoold zijn. Maar alleen werken met andersgeschoolden is niet voldoende. We moeten op meerdere vlakken kijken hoe we goede zorg kunnen blijven leveren.”
Een fijne dag als vertrekpunt
Gasthuis Millingen heeft daarbij een breder doel voor ogen dan sec het aanvullen van de personeelstekorten. Meer dan voorheen wil het Gasthuis aansluiten bij het leven en de wensen van de bewoners. “Welzijn is voor ons het allerbelangrijkst. We weten dat een oudere hier gemiddeld steeds korter verblijft. Met goede medische zorg als basis verschuiven we het accent naar een fijne dag.” Deze ontwikkeling zorgt ervoor dat het Gasthuis ook anders kijkt naar welke kwaliteiten er nodig zijn om die fijne dag te kunnen bieden.
Duidelijker beroep op naasten
De rol van naasten en het netwerk van bewoners is daarin belangrijk. Mede daardoor gaat Gasthuis Millingen nog meer inzetten op informele zorg. “Onze vraag aan mantelzorgers was te vrijblijvend. Dat gaan we omdraaien: we gaan inzet van het informele netwerk als voorwaarde stellen. Wat kunt u als mantelzorger betekenen?”
Het accent komt te liggen op het samen doen. Niet alleen de professional en ook niet alleen de mantelzorger. “Als mensen hier komen wonen zien we vaak dat het mantelzorgnetwerk overbelast is. Daar hebben we begrip voor. Maar we maken ook afspraken met elkaar over wanneer naasten wel kunnen instappen en op welk gebied. Daar beginnen we al mee tijdens het eerste intakegesprek. Dat maakt het makkelijker om later op terug te komen.”
Samen verantwoordelijk
Het streven naar samen doen geldt net zo goed intern. Laura heeft een Gasthuis voor ogen waar medewerkers zich verantwoordelijk voelen voor goede zorg aan bewoners, ongeacht waar zij wonen. “Dat betekent dat mensen zich bevoegd en bekwaam voelen om met de ouderen om te gaan die hier wonen. Of je nou in de aanleunwoningen, de huishouding of in ons restaurant werkt: iedereen moet wat weten over onbegrepen gedrag. Zodat je altijd kunt handelen als dat nodig is – én kunt inspringen op de afdeling waar hulp gewenst is.”
Stap naar de toekomst
De contouren van het project zijn inmiddels getekend, de doelen gesteld. Er zijn werkgroepen ingericht en er is een ambassadeursgroep waarin besluiten worden genomen en alle teams vertegenwoordigd zijn. Er was veel animo voor de ambassadeursgroep, wat Laura positief stemt. “Dat we dit traject met zoveel mensen uit de zorg doen, vormt de grootste kans van slagen.” De uitdagingen waarvoor het Gasthuis staat zijn niet gering. Lukt het medewerkers de switch te maken naar anders werken? En slaagt het Gasthuis erin om structureel naasten bij de zorg voor bewoners te betrekken, wat voor medewerkers betekent dat ze ook iets moeten loslaten wat ze al jaren gewend waren te doen. De klus is zo groot omdat mensen een zorghart hebben, vertelt Laura tot slot. “Dat is een groot goed. En tegelijkertijd mogen we best wat zakelijker zijn. Ik noem dat warme zakelijkheid: duidelijk zijn in afspraken – en je daaraan houden, zonder daarbij oog voor welzijn te verliezen. Dat is de stap die we moeten maken.”
